Zwart-wit fotografie

Waarom vind ik zwart-wit fotografie toch zo mooi? Het heeft er vast mee te maken dat er in de foto geen kleuren zijn die afleiden. Ik merk bij mezelf steeds vaker dat ik, voordat ik een foto maak, naar het kader kijk alsof het al een zwart-wit foto is. Waar komt straks het uiterste zwart nadat de foto is omgezet naar zwart-wit? En waar komt juist het uiterste wit in de uiteindelijke foto? Moderne camera’s kunnen direct opnames maken in zwart-wit, maar dat adviseer ik niet. Zelf achteraf omzetten geeft mooiere resultaten. Maar zorg er wel voor dat er hele donkere én hele lichte partijen in je foto terecht komen. Anders heb je later na het omzetten een foto met veel grijs. En grijs is geen zwart-wit, zelfs als het 50 tinten of meer zijn.

Nationaal monument Westerbork

Nationaal monument Westerbork

Ergens in oktober 2018 ben ik tijdens een weekendje weg samen met mijn vrouw naar Kamp Westerbork geweest. Ik ben gewend oorlogsmonumenten te bezoeken, iedere twee jaar ga ik met mijn voltallige schoonfamilie naar de slagvelden rondom Verdun in Noord Frankrijk. Maar dat gaat over de Eerste Wereldoorlog. Voormalig doorgangskamp Westerbork gaat over de Tweede Wereldoorlog. Ondanks mijn ervaring met de geschiedenis rondom oorlogen sta ik altijd in tweestrijd. Het liefst laat ik het verleden rusten zodat er verder gegaan kan worden. Maar aan de andere kant zorgt geconfronteerd worden met het verleden er ook voor dat je gaat en blijft nadenken. En dat is nodig, want de geschiedenis laat ook zien dat leren van andermans fouten niet vanzelfsprekend is. Het bekende monument van het spoor naar de concentratiekampen in Theresienstadt, Bergen-Belsen, Auschwitz en Sobibor is al veel vaker gefotografeerd, maar bij deze deel ik mijn eigen foto. Als herinnering om toch maar te blijven nadenken.

Hekwerk in de Belgische Ardennen

Hekwerk in de Belgische Ardennen

Zomervakantie 2018. Samen met mijn vrouw Nelleke was ik een weekje in de Belgische Ardennen. Om precies te zijn…, we waren in Amberloup te vinden, in een chalet op een natuurcamping. Nelleke en ik houden van wandelen, dat hebben we rondom Amberloup dan ook van harte gedaan. Tijdens een wat langere wandeling kwamen we in een weiland terecht. Waar dit hek nutteloos stond te zijn, want vee tegenhouden gaat met behulp met dit houtwerk niet gebeuren. Bij nader inzien bleek het hek helemaal niet nutteloos, want ik heb er een foto van kunnen maken.

Abstract riet in het Kuinderbos

Abstract riet in het Kuinderbos

Toen ik mijn mappen met nog onbewerkte foto’s langs ging kwam ik deze foto tegen. Het is een foto van een poel in het Kuinderbos bij Kuinre. Deze poelen zijn samen met vele natuurvriendelijke oevers speciaal aangelegd om libellen een goede leefomgeving te geven. Dat is helemaal gelukt, er schijnen inmiddels meer dan 45 libellensoorten in het Kuinderbos voor te komen. Ik was er vroeg in de ochtend, de libellen waren er nog niet. Althans…, ze waren er wel, maar ik zag ze niet. Nu ik de foto na een paar jaar weer zag heb ik ‘m wel nabewerkt en omgezet naar zwart-wit.

Gevallen bladeren in Kamp Westerbork

Gevallen bladeren in Kamp Westerbork

Ergens in oktober 2018 ben ik tijdens een weekendje weg samen met mijn vrouw naar Kamp Westerbork geweest. Vanaf de parkeerplaats wandel je via dit zebrapad naar het Herinneringscentrum op het terrein. Vanaf het Herinneringscentrum is het nog zo’n 3 kilometer wandelen naar het daadwerkelijke voormalige doorgangskamp Westerbork. Gevallen bladeren op een oversteekplaats. Kan het toepasselijker dan dit?

Weispield

Weispield

Van 28 juni tot en met 15 juli 2018 vond op de Marchjepôle, één van de drie eilanden op de Tsjûkemar (het Tjeukemeer) in Friesland, het openluchttheater ‘Weispield’ van Iepenloftspul Bantegea plaats. Het theaterstuk ging over de relatief onbekende Nederlandse verzetsheld Lodo van Hamel. Van Hamel, in de Tweede Wereldoorlog luitenant-ter-zee tweede klasse bij de Koninklijke Marine, verrichte op verzoek van de Engelsen als spion werkzaamheden om het Nederlandse verzet in kaart te brengen en een actieve radioverbinding met Engeland op te zetten. Voor een briefing in Engeland zou hij met een watervliegtuig vanaf het Tjeukemeer opgepikt worden, maar dit mislukte twee keer. De derde keer werd hij verraden en gevangen genomen door de Duitsers waarna hij voor een vuurpeloton werd geëxecuteerd. Weispield is geschreven door Eelco Venema, speler en schrijver bij Tryater in Leeuwarden. Ik mocht de foto maken welke voor alle marketingactiviteiten is gebruikt. Je ziet hoofdrolspeler Marten Wesselius (Lodo van Hamel) op het Tjeukemeer in een klein roeibootje naar de hemel wijzen.

Het viaduct bij parkeerplaatsen De Lanen en De Wiel

Het viaduct bij parkeerplaatsen De Lanen en De Wiel

Als je vaker dan één keer op mijn website komt kijken, dan zul je het al wel weten…, ik hou erg van zwart-wit foto’s. Zo nu en dan zet ik een foto van mijzelf om naar zwart-wit. In het mooie herfstlicht van begin december 2019 was ik vanaf parkeerplaats De Lanen, langs de A6 bij Oosterzee, het Tjeukemeer aan het fotograferen. Ik stapte in mijn auto om via parkeerplaats De Wiel terug naar huis te rijden, maar zag het herfstlicht op het hoge viaduct in de A6 vallen. Strakke, betonnen structuren zijn mijn ding niet echt, maar toen ik thuis aan het nabewerken was heb ik deze foto toch omgezet naar zwart-wit.

Kunstwerk in Herinneringscentrum Kamp Westerbork

Kunstwerk in Herinneringscentrum Kamp Westerbork

Ergens in oktober 2018 ben ik tijdens een weekendje weg samen met mijn vrouw naar Kamp Westerbork geweest. Ik ben gewend oorlogsmonumenten te bezoeken, iedere twee jaar ga ik met mijn voltallige schoonfamilie naar de slagvelden rondom Verdun in Noord Frankrijk. Maar dat gaat over de Eerste Wereldoorlog. Voormalig doorgangskamp Westerbork gaat over de Tweede Wereldoorlog. Ondanks mijn ervaring met de geschiedenis rondom oorlogen sta ik altijd in tweestrijd. Het liefst laat ik het verleden rusten zodat er verder gegaan kan worden. Maar aan de andere kant zorgt geconfronteerd worden met het verleden er ook voor dat je gaat en blijft nadenken. En dat is nodig, want de geschiedenis laat ook zien dat leren van andermans fouten niet vanzelfsprekend is. Dit kunstwerk vind je het Herinneringscentrum. Vanaf het Herinneringscentrum, waar ook de parkeerplaatsen zijn, is het nog zo’n 3 kilometer wandelen naar het voormalige Kamp Westerbork.

Oude Franse auto

Oude Franse auto

Eigenlijk is dit een typisch Frans plaatje. Fransen zijn niet zo heel erg van het opruimen. In ieder geval niet zo neurotisch als wij Nederlanders dat zijn. Bij ons staan zelfs de bomen op alfabetische volgorde in het bos. Deze auto vind je als je de Sergeant York Trail bij het dorpje Chatel-Chéhéry in de Franse Argonne gaat bewandelen. Het verhaal van sergeant Alvin York is zo’n jongensboekverhaal. Hij was een echte held en één van de meest gedecoreerde Amerikaanse soldaten tijdens de Eerste Wereldoorlog. Zijn beroemdste wapenfeit is het het doden van op z’n minst 25 Duitse soldaten en het daarna krijgsgevangen maken van nog eens 132. In z’n eentje omdat hij per ongeluk was achtergebleven toen zijn peleton zich terugtrok. Zo doen helden dat. De Sergeant York Trail loopt door het gebied waar dit verhaal plaatsvond.

Oosterzee-Buren vanaf De Lanen

Oosterzee-Buren vanaf De Lanen

Zolang ik Nelleke ken vieren we ieder jaar sinterklaasavond bij haar familie. Dat is dermate gezellig dat we er voor de zekerheid ook blijven overnachten. Na een heerlijk en gezellig ontbijt laten we Borre nog even uit, die viert pakjesavond met ons mee, en daarna rijden we terug naar huis. Maar het Tjeukemeer lag er op 1 december 2019 dusdanig mooi bij dat ik weer even met mijn camera terug ben gereden om wat foto’s te maken. Aan de horizon zie je één van de twee kernen van het dorp Oosterzee…, Oosterzee-Buren. De andere dorpskern van Oosterzee heet Oosterzee-Gietersebrug. Ik heb de foto gemaakt vanaf de parkeerplaats De Lanen langs snelweg de A6 die het Tjeukemeer doorkruist.

Walhalla

Walhalla

Al vanaf 2009 ga ik iedere twee jaar met mijn schoonouders, hun drie dochters en mijn twee collega schoonzoons naar de slagvelden van de Eerste Wereldoorlog. Vooral die rondom Verdun en in de Argonne. Deze foto heb ik gemaakt in één van de bossen van de Argonne waar de uiteindelijk niet afgebouwde Blinkzentrale Walhalla van het Duitse leger was te vinden. Deze Blinkzentrale zou worden gebruikt om met lichtflitsen morse over te seinen naar andere centrales in de Argonne. Communicatie via kabels was niet altijd mogelijk in gebieden waar veel bombardementen plaatsvonden en deze centrales zouden dat probleem oplossen. De Blinkzentrale zie je overigens niet op de foto. Het prachtige bos wel.

Beginnende boom langs de waterkant

Beginnende boom aan de waterkant

Een gewone herfstzondag in natuurgebied Timertsmar bij Grou, lekker vroeg op de ochtend, de weerspiegeling van de zon in een slootje, mooi diffuus licht en een bescheiden start van een nieuwe boom. Simpel, rustig en bescheiden. Dan kunnen de kleuren wat mij betreft ook nog wel achterwege blijven.

Jule en Mare bij het graf van Meinze Jochum

Jule en Mare bij het graf van Meinze Jochum

Al vanaf 2009 ga ik iedere twee jaar met mijn schoonouders Hilbrand en Marijke Adema, hun dochters Nelleke, Doortje en Mickey en mijn collega schoonzoons Jelmer en Puck naar de slagvelden van de Eerste Wereldoorlog. Vooral die rondom Verdun en in de Argonne. De twee laatste edities aangevuld met twee superlieve nichtjes. Ook in de herfstvakantie van 2017 waren we weer in Frankrijk. Waar ik deze bijzondere foto van Jule en Mare maakte. Inderdaad…, mijn twee nichtjes. Ze staan beide bij het graf van Meinze Jochum Hettinga, op de enorme Amerikaanse begraafplaats nabij Romagne-sous-Montfaucon in de Argonne. Wil je daar meer over weten? Ik heb het verhaal van Meinze Jochum Hettinga in een blog verteld.

Dorpsplein in La citadelle de Montmédy

Dorpsplein in de citadel van Montmédy

Een citadel is een versterkte vesting in een stad. Op zodanige wijze gebouwd dat deze vesting nog verdedigbaar is als de stad al is gevallen. Op of in de citadellen die ik tot dusver heb gezien ben ik nooit eerder een gezellig dorpsplein tegengekomen. Tot ik, samen met mijn schoonfamilie, in de herfst van 2017 terecht kwam in de citadel van Montmédy in het noordoosten van Frankrijk. Gouverneur Antoine d’Allamont heeft de vesting in de periode van 1559 tot 1579 laten bouwen. De vesting heeft een belegering na de slag bij Waterloo meegemaakt, in de Frans-Pruisische oorlog zijn er 6.000 granaten op afgevuurd en tijdens de Eerste Wereldoorlog was het een belangrijk logistiek centrum voor de Duitse bezetters. Als het een beetje helder weer is kun je de citadel al vanaf verre afstand zien, de vesting is bovenop een heuvel gebouwd.

Verkeerde haarspeldbocht

Verkeerde haarspeldbocht

Zo ongeveer om het jaar ga ik samen met Nelleke, haar ouders en haar twee zussen inclusief gezwagerde aanhang naar de slagvelden rondom Verdun. Deze foto heb ik in 2015 gemaakt toen we één van de grote Franse forten bezochten. Deze foto heeft weinig van doen de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog, maar ik zag het bord staan en zag toch een soort van verband. Op het verkeersbord gaat de eerste bocht van de haarspeldbocht naar rechts, terwijl de weg zelf naar links gaat. Als je de vele boeken over de Eerste Wereldoorlog mag geloven zijn er nogal wat soldaten in de verkeerde richting gedirigeerd door foutieve aanwijzingen van “bovenaf”. En daardoor gesneuveld. Deze foto is overigens ook in kleur op de website te vinden…, op de pagina “Landschappen“.

Keuken in het Poptaslot

Keuken in het Poptaslot

De Heringastate, of ook wel in de volksmond het Poptaslot genoemd, is een state en museum in het dorp Marssum. In Friesland. Normaliter is het niet de bedoeling dat daar foto’s gemaakt worden, maar aan de groep fotografen waarmee ik een fotografiecursus volgende werden geen beperkingen opgelegd. Het is een foto die ik tegenkwam in mijn archiefmappen en al een tijdje bestaat. Volgens de omschrijving van de archiefmap ben ik namelijk in juli 2010 in het Poptaslot geweest. Maar dat stelt niets voor in vergelijking met de Heringastate. Die werd al in 1512 door de familie Heringa gebouwd.

Vervallen hutje in Zweden

Vervallen hutje in Zweden

Ik heb een navigatiesysteem van Tomtom. Je kunt dan de snelste route naar een bestemming kiezen of de kortste. In het laatste geval kom je langs plekken waar de rest van de mensheid amper komt, en op vakantie in Zweden kom je dan op hele bijzondere plekken terecht. Zo stond dit vervallen hutje zomaar ergens in de bossen verscholen. Ik zag het nog nét staan in het voorbij rijden.

Berenklauw in natuurgebied Timertsmar

Berenklauw in natuurgebied Timertsmar

In oktober en november 2015 volgde ik een superleuke fotocursus “wabi sabi” bij fotografe Anja Zwanenburg. Vier zaterdagen op pad in natuurgebied Timertsmar bij Grou en één reflectieavond op een woensdag. Beleven doe je met al je zintuigen. Als fotograaf neig je, niet geheel verrassend, naar vooral kijken. Maar je kunt ook luisteren, voelen, proeven en ruiken. Alle zintuigen gebruiken plaatst je in een andere mindset waardoor je ook andere foto’s gaat maken. Interessant om daar eens mee aan de slag te gaan. Deze foto hoort bij het zintuig “zien”.

Brug in het bos van Gaasterland

Brug in het bos van Gaasterland

Ik was op pad voor het fotograferen van paddenstoelen in het fraaie licht van die ene zondagmiddag in oktober 2017. Maar een prachtige route van Staatsbosbeheer bracht mij langs dit meertje in het Fonteinbos in Gaasterland. En dan kun je wel paddenstoelen willen fotograferen, maar zo’n brug in het herfstlicht laat je toch niet links liggen? Wel letterlijk overigens, want als je de witte paaltjes van Staatsbosbeheer volgt loop je rechts om het meertje heen.

Mistige ochtend nabij Bantega

Een mistige ochtend nabij Bantega

Soms kan het raar lopen. Ik was in het Kuinderbos geweest om libellen te fotograferen en sloeg op de terugweg naar huis bij toeval ergens linksaf waar ik normaliter rechtdoor zou gaan. Toen zag ik dit tafereel en maakte een foto. Soms is dat gewoon zo. Deze foto is er overigens ook in kleur, die vind je op de fotopagina “Landschappen“.

Dode Berenklauwbloem in natuurgebied Timertsmar

Een dode berenklauwbloem

In oktober en november 2015 volgde ik een superleuke fotocursus “wabi sabi” bij fotografe Anja Zwanenburg. Vier zaterdagen op pad in natuurgebied Timertsmar bij Grou en één reflectieavond op een woensdag. Beleven doe je met al je zintuigen. Als fotograaf neig je, niet geheel verrassend, naar vooral kijken. Maar je kunt ook luisteren, voelen, proeven en ruiken. Alle zintuigen gebruiken plaatst je in een andere mindset waardoor je ook andere foto’s gaat maken. Echt heel erg leuk om daar eens mee aan de slag te gaan. Deze foto hoort bij het zintuig “voelen”.

Ouderwetse splitpen

Een ouderwetse splitpen

Op 23 mei 1707 werd Carl Nilsson Linnaeus geboren. Je zou zeggen dat dit feit op zich weinig van doen heeft met een ouderwetse splitpen. Dat is niet helemaal juist. Ik heb deze foto gemaakt tijdens een kampeervakantie in Zweden, in een natuurgebied bij Rashult. De geboorteplaats van Carl Linnaeus. Deze man is ongeveer de grondlegger van de botanische nomenclatuur geweest, je weet wel…, dat grote boek met al die lastig te onthouden Latijnse benamingen van planten. In het natuurgebied zijn de 220 planten te vinden die Linnaeus’ vader ook in zijn tuin had. Een prachtig gebied om uren in rond te dwalen. De splitpen is als slot te vinden op de deuren van een oude schuur van de boerderij in het natuurgebied.

Poort naar La citadelle de Montmédy

Poort naar de citadel van Montmédy

In de herfst van 2017 bezocht ik samen met mijn schoonfamilie voor de vijfde keer de slagvelden van de Eerste Wereldoorlog in Noordoost-Frankrijk. Nabij het dorpje waar het huisje was te vinden waar we overnachtten, ligt de wat grotere plaats Montmédy. En Montmédy heeft een citadel, een versterkte vesting. Om in de citadel te komen moesten we deze poort door.

Puck op de begrafenis van oma

Puck op de begrafenis van oma

Eind maart 2017 overleed de oma van Nelleke op 90-jarige leeftijd. Samen met Nelleke’s ouders, de twee zussen van Nelleke, Nelleke, de twee collega zwagers en ik hebben we de begrafenis en bijbehorende plechtigheid voorbereid. De één met wat meer taken als de ander, maar samen hebben we er iets heel moois van gemaakt. Veel muziek en beeld en weinig woorden. Na het opbouwen van diverse apparatuur met daaruit voortkomende soundchecks zocht mijn zwager Puck even een momentje rust. Dat zag ik net op tijd en zonder dat hij het wist kon ik deze foto maken.

Rechtdoor of linksaf

Rechtdoor of linksaf?

La Main de Massiges in 2017. Tijdens de Eerste Wereldoorlog, in de periode van 1914 en 1915 is er vreselijk gevochten in een labyrint van ontelbare loopgraven die gegraven waren in de uitgestrekte heuvels en dalen van Le Main de Massiges in Frankrijk. “Main” betekent in het Nederlands “hand”, en zo zien de heuvels in dat gebied er van bovenaf ook uit. Alsof iemand zijn hand op het landschap heeft gelegd. Elk jaar worden er weer opgravingen gedaan om het verleden naar boven te halen, tot mijn verbazing zag ik dat ze er een uitstekend geconserveerd spoor hadden uitgegraven. Twee jaar terug was dit nog niet zo. Dit spoor werd gebruikt om voorraden en munitie van de achterste naar de voorste linies te krijgen.

Borre tussen de bladeren

Borre in de bladeren

Borre is een roedeldier. Want Borre is een hond. Honden zijn dat. Hij weet niet waarom hij dat is, hij is dat gewoon. Roedeldier zijn betekent dat hij zowel Nelleke als mij in de buurt wil hebben. Hij is op zijn gelukkigst als we met ons drieën zijn. Of met ons vijfen, maar onze twee katten Mickey en Doortje zijn het daar niet mee eens. Soms passen we óók op de katten van de buren. Zij hebben er ook twee. Ziezo en Zozie. Of Nelleke, of ik ga deze twee dan eten geven. Tot onvrede van Borre, hij ziet dan een derde deel van zijn roedel over het hek verdwijnen. Met het nodige gepiep en geblaf als gevolg. Want hij wil mee. En dat lukt niet. Want alleen zijn kop past door onze beukenhaag.

Acht bomen in de mist

Acht bomen in de mist

Die bomen staan er misschien al wel 30 jaar. Ik woon er al zo’n 8 jaar erg vlakbij. Toch zijn ze mij nooit echt in het oog gesprongen. Totdat ik met Nelleke een wandeling maakt in het besneeuwde landschap rondom onze woonplaats en we enige mist binnen stapten. Dan krijgen enkele bomen ineens een heel ander aanzicht.

Afscheid

Afscheid

In oktober en november 2015 volgde ik een superleuke fotocursus “wabi sabi” bij fotografe Anja Zwanenburg. Vier zaterdagen op pad in natuurgebied Timertsmar bij Grou en één reflectieavond op een woensdag. Wabi sabi is een Japanse stroming waarin de schoonheid van het vergankelijke centraal staat. Deze foto is ontstaan toen we voor Anja’s opdracht “ga iets fotograferen waarvan je een nostalgisch gevoel krijgt” het natuurgebied in werden gestuurd. Ik zag dit riet buigen in de wind en moest denken aan “afscheid”, “weemoed” en “terugdenken”. Daar zit toch, mijns inziens, wel enige nostalgie in. Bij deze foto hoort ook een haiku.

Leerbewerker in het Kuinderbos

Leerbewerker in het Kuinderbos

Al een paar jaar maak ik in opdracht van Staatsbosbeheer en de Lionsclub Noordoostpolder de foto’s tijdens de Buitendag Noordoostpolder. De Buitendag vindt plaats op tweede paasdag. Ik doe dit met veel plezier, zéker als het mooi weer is. Editie 2017 kende slechts enkele hagelbuien dus ik ben met veel plezier aan het fotograferen geweest. Deze man was in het zogenaamde ridderdorp, een dorp gebouwd door de Ridders van de IJssel uit Kampen, leer aan het bewerken. Een echte ambachtsman, hij was zó geconcentreerd bezig dat hij mij niet heeft opgemerkt. En dat levert altijd de leukste foto’s op.

Vier Friese paarden

Vier Friese paarden

Paarden zijn prachtige, bijzondere dieren en een Fries paard helemaal. Onze overburen hebben nog weleens wat Friese paarden in hun weiland lopen, en dit viertal zorgt altijd voor een prachtig uitzicht vanuit onze keuken. Ik weet niet meer waar ze op dit moment naar stonden te kijken, maar het was blijkbaar interessanter dan ik voor ze was. Misschien waren ze op zoek naar hun vier ruiters. Nu maar hopen dat het niet die van de Apocalyps waren. Maar we zijn er nog steeds, dus wellicht keken ze ergens anders naar.

Zwart wit - Vogelijkhut in het Fochteloërveen

Vogelkijkhut in het Fochteloërveen

In het ongeveer 2.500 hectare grote natuurlijkgebied Het Fochteloërveen, bij het dorp Veenhuizen op de grens van Drenthe en Friesland, staat een vogelkijkhut. Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog nergens eerder een vogelkijkhut zoals deze ben tegengekomen. Als je erop af komt wandelen ziet het ding eruit als het cijfer 7. Wat dit getal met Het Fochteloërveen of vogels in combinatie met kijken in het algemeen te maken heeft is mij een raadsel. Als je dit geval binnenstapt ben je in ieder geval spontaan het spoor bijster. Het lijkt op een surrealistisch, door M. C. Escher ontworpen, vierdimensionale tekening. Deze foto terugziend moet ik je in alle eerlijkheid vertellen dat ik niet meer weet of ik nu van beneden naar boven of van boven naar beneden fotografeerde.

Aanlegsteiger op de Vliehors

Aanlegsteiger op de Vliehors

De Vliehors is een erg breed gedeelte van het strand op Vlieland, met een oppervlakte van ongeveer 24 vierkante kilometer. Het grootste gedeelte van de Vliehors is in gebruik als militair oefenterrein van de Koninklijke luchtmacht. ‘s Zomers bestaat er een rechtstreekse vaarverbinding tussen Vlieland en Texel. Dat scheelt eerst naar Harlingen varen, dan met de auto naar Den Helder rijden en vanuit daar vervolgens naar Texel varen. Op deze foto zie je de staanders van de steiger die daarvoor wordt gebruikt. In de periode dat ik de foto maakte lagen de steigerplanken er nog niet op. Ben je benieuwd naar deze foto in kleur? Op de pagina “Landschappen” vind je ‘m.

Waterdruppels in natuurgebied Timertsmar

Waterdruppels in natuurgebied Timertsmar

In oktober en november 2015 volgde ik een superleuke fotocursus “wabi sabi” bij fotografe Anja Zwanenburg. Vier zaterdagen op pad in natuurgebied Timertsmar bij Grou en één reflectieavond op een woensdag. Beleven doe je met al je zintuigen. Als fotograaf neig je, niet geheel verrassend, naar vooral kijken. Maar je kunt ook luisteren, voelen, proeven en ruiken. Alle zintuigen gebruiken plaatst je in een andere mindset waardoor je ook andere foto’s gaat maken. Echt heel erg leuk om daar eens mee aan de slag te gaan. Deze foto hoort bij het zintuig “horen”.