Plastic als afval

Wij mensen kunnen of willen niet meer zelf na hoeven denken. We laten dat met z’n allen veel liever over aan onze overheid. En stapje voor stapje laten we het zelf nadenken steeds meer los en laten we het gebeuren dat de overheid steeds meer ruimte inneemt. Recent zie je dat bijvoorbeeld aan het fenomeen winterse omstandigheden. Als het vroeger sneeuwde ging je een halfuurtje eerder rijden. Gewoon flink langzamer, zodat je ongeveer op hetzelfde tijdstip als normaal op je werk verscheen. Tegenwoordig is het code rood of zelfs violet en blijven we massaal thuis. Omdat het KNMI, de ANWB, de gemeente, de school of de overheid zegt dat dit moet.

Niet meer zelf nadenken

Niet meer zelf kunnen of willen nadenken heeft ook op andere niveaus effect. We weten bijvoorbeeld allemaal dat er op een bepaalde plek in de Grote Oceaan een gigantische hoeveelheid plastic drijft. Daar is het woord “plasticsoep” voor bedacht. Het woord “gigantische” schiet ernstig tekort, want er wordt geschat dat de oppervlakte van die plasticsoep 34 keer groter dan Nederland is. Dat getal in het achterhoofd houdende kan een winkel besluiten om geen plastic zakjes meer te gebruiken. Maar dat doen winkels niet. En wij nemen die tasjes vervolgens gewoon aan. Want we kunnen of willen niet meer zelf nadenken. En met z’n allen creëren we dan ruimte die nu door onze overheid ingenomen wordt. We worden dan ook van overheidswege gedwongen te betalen voor een plastic tasje. Een ministeriële poging om het gebruik van plastic terug te dringen.

Maar lost de overheid het probleem op?

Natuurlijk niet. Want winkels blijven gewoon plastic tasjes uitdelen. Alleen moeten wij consumenten dat tasje nu ruilen voor geld. De overheid heeft een richtprijs genoemd van € 0,25 per tasje. En wij gaan dat als consument gewoon betalen, want die vijfentwintig cent kan er ook nog wel bij. Net zoals bij de verpakkingsbelasting die in 2008 werd ingevoerd. Die belasting werd direct doorberekend aan de consument, met een gemiddelde prijsstijging van 1% als gevolg. Het effect op de hoeveelheid verpakkingsmateriaal was nihil. En de consument hoorde je er amper over. In 2013 werd de belasting weer afgeschaft, maar “afschaffen” betekent in overheidstermen “iets een andere naam geven”. Nu heet deze belasting Afvalbeheersbijdrage Verpakkingen.

Waarom dit blog?

Al die bemoeienissen van onze overheid zijn mij een doorn in het oog. Ik wil graag zelf blijven bepalen wat ik wel of niet doe, ik wil zelf verantwoordelijk zijn voor mijn leven en hoe ik mijn leven leef. Maar ik begrijp ook dat onze overheid gewoon soms móet ingrijpen, want ik schreef het in de openingszin van dit blog…, wij kunnen of willen zelf niet meer nadenken. Maar waarom dit blog? Omdat Nelleke, mijn vrouw, afgelopen week online een fraaie mok bij de webshop Schatkamer CityLife heeft gekocht. Toen Nelleke de mok na het afleveren uitpakte was ik in de buurt. Met als gevolg dat zowel Nelleke en ik elkaar na het uitpakken van de mok even diep in de ogen keken. Nu gebeurt dit wel vaker bij ons, maar deze keer was het niet uit liefde.

Een mok in een omdoos van 15 liter

Nelleke’s prachtige mok was verpakt in een omdoos met een inhoud van 30 bij 20 bij 25 centimeter. Dat is maar liefst 15 liter. Jij kent Nelleke misschien niet, maar ik kan je uit ruime ervaring mededelen dat ze geen mokken van 15 liter leegdrinkt. In Nelleke’s bestelde mok past ongeveer 400 milliliter koffie, thee, chocolademelk of slowjuice. Met de mok zelf erbij gerekend blijft er dan nog meer dan 14 ongebruikte liters in de omdoos over. Dat is héél erg veel overbodige ruimte. Die leeg geen enkel nut heeft. En dus volledig was opgevuld met plastic. Niet met papier, dat had ook gekund. Nee…, 14 liter plasticfolie.

32 (tweeëndertig) meter plastic

Maar die hoeveelheid plastic bleek nog mee te vallen in vergelijking met de hoeveelheid plastic die vrijkwam toen wij de beschermfolie afrolden die om de mok gewikkeld zat. Ik snap dat een webwinkel er voor wil zorgen dat een bestelling onbeschadigd bij de klant wordt afgeleverd. Maar als ik de beschikking zou hebben over klompen, dan zouden ze op meerdere plekken gebroken zijn. Het plastic wat als beschermlaag om de mok heen was gewikkeld had een breedte van zo’n 48 centimeter. Dat is niet verbazingwekkend veel. Maar in combinatie met de lengte kom je op een verbijsterende oppervlakte. Want na anderhalve minuut afrollen kwamen we op een lengte van maar liefst 32 meter. En dan praat je ineens over ruim 15 vierkante meter plastic. Werkelijk waar niet te geloven. Hoeveel tasjes zou je dáár wel niet van kunnen maken?

Vergis je overigens niet door de nieuwe plastic-tasjes-wet onjuist te interpreteren. Het is een overheidsbesluit. Er kleven dus meerdere belangen aan zo’n besluit, het milieu en de consument zijn er maar twee. Het geheel aan plastic-tasjes-fabrikanten is ook een belang. Daarom is er geen verbod op plastic tasjes. Er is een verbod op grátis plastic tasjes.

De weg is nog lang

Bovenstaande situatie gaat om één bestelling bij één webshop. Het kan een toevalstreffer zijn, misschien een magazijnmedewerker die z’n dag niet had. Maar ik zie het ook bij andere webshops, al heb ik het tot dusver nog nooit zo extreem gezien als bij Schatkamer CityLife. Ik wil niet weten hoeveel plastic er door winkeliers wordt gebruikt naast de 3 miljard plastic tasjes die er jaarlijks doorheen gaan. Het zal een onvoorstelbaar getal zijn. Maar wat ik wel heel graag wil is dat de overheid zich terugtrekt uit onderwerpen als plastic tasjes in winkels. Er zijn voldoende andere onderwerpen waar onze overheid haar erg dure tijd aan kan besteden. Maar daar moeten wij zelf voor zorgen. Door geen plastic tasjes meer te accepteren. Door “nee” te zeggen. Door winkels aan te spreken op hun gedrag. Door een andere winkel te kiezen. Wij moeten zelf de verantwoordelijkheid nemen. Zelf keuzes maken. Want we hebben vrijheid van keuze-uiting. Gelukkig nog steeds.

Plastic als afval
Foto in dit blogVolkspartij Steenbergen
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Weet jij hoeveel plastic tassen jaarlijks in Nederland over de toonbank gaan? Volgens het Ministerie van Infrastructuur en Milieu gaat het om maar liefst 3 miljard plastic tassen per jaar. Alleen al in Nederland. Ik heb dit getal gemakshalve gedeeld door 17 miljoen. Met zovelen zijn wij ongeveer. Dat is per jaar een kleine 180 tasjes per persoon. Vind je het gek dat wij wettelijke hulp nodig hebben?