MIjn leven en ik

Dit is een pagina die nooit af is. Want deze pagina gaat over hoe ik mijn leven leef. En ook ik ben natuurlijk nooit echt helemaal af. Ik heb vanaf 1972 de nodige ervaring opgedaan in het leven van mijn leven. In die periode heb ik het nodige geleerd, moeten leren, afgeleerd en moeten afleren. En dat blijft zo, zolang ik nog leef. Op deze pagina vind je mijn ervaringen. Hoe ik over dingen denk. Hoe ik dingen doe. En hoe ik dingen niet meer doe. Je vindt hier niet een opsomming van wat ik vind dat jij moet doen. Jij moet helemaal zelf vinden wat jij moet doen.

Dat is namelijk één van die dingen die ik heb afgeleerd. Vinden wat een ander moet doen. Als je deze pagina doorleest raak je misschien geïnspireerd door een opmerking, zin of alinea. Wellicht ga je iets anders tegen dingen aankijken. Dat kan. Doe er je ding mee. Maar vergeet nooit dat er niet één enkele waarheid is. Wat voor mij werkt hoeft voor jou niet te werken. Wat je op deze pagina leest is míjn leven, míjn waarheid. Op dit moment.

Jacobus de Boer – Adema

Als je mijn naam zo leest zul je misschien denken dat ik van adellijke afkomst ben. Niets is minder waar. Ik heette vroeger Jacobus de Boer en nadat ik met Nelleke Adema ben getrouwd heb ik besloten Jacobus de Boer – Adema te gaan heten. Wij gewone stervelingen mogen dat tegenwoordig van onze overheid. Nelleke heet op haar beurt nu Nelleke de Boer – Adema. Iets wat overigens altijd al mocht. Waarom heb ik hiervoor gekozen? Omdat het belachelijk is dat een vrouw wel de naam van een man zou moeten aannemen en andersom niet. Het lukt mij niet meer om onderscheid te maken tussen wie of wat dan ook en ik vind zo’n eenzijdige naamaanname ouderwets en respectloos. Alsof de man een bepalende rol zou hebben. Nelleke is op geen enkele manier boven- of ondergeschikt aan mij en ik ben op geen enkele wijze onder- of bovengeschikt aan Nelleke. Wij beschouwen elkaar als gelijken. Daarnaast…, de Adema’s zijn een fantastische familie en ik ben er gepast trots op dat ik deel van ze mag uitmaken. En hun naam mag dragen.

Televisie kijken

Toen ik in 2006 het huis kocht waar Nelleke en ik nu samen wonen was er geen kabelaansluiting. Er stond wel zo’n heerlijk ouderwetse antenne op de schoorsteen waarmee je, op dat moment nog, Nederland 1, Nederland 2 en Nederland 3 gratis kon ontvangen. En de regionale omroep ook nog. In mijn specifieke geval Omrop Fryslân. Ik trok in september 2006 in het huis. Het toeval wilde dat onze overheid besloot in november van dat jaar het gratis analoge televisiesignaal van de staatsomroep uit te zetten. Het werd een digitaal signaal. En om dat signaal te kunnen bekijken moest je een decoder kopen. En dat wilde ik niet. Ik zat dus een soort van gedwongen vrijwillig zonder televisie. En daardoor heb ik afgeleerd ‘s avonds voor de buis te zitten. Toen Nelleke een paar jaar later bij mij kwam wonen volgde zij nog enkele series. Daarom hebben we er toen voor gekozen om Digitenne van KPN aan te schaffen. Inmiddels kijkt Nelleke ook al amper televisie meer, heel soms een documentaire uitgezonderd. Er zijn soms programma’s waar we samen naar kijken, maar die keren zijn op een paar handen te tellen. Een film kijken deden we nog weleens, maar met al die reclame tussendoor is daar geen lol meer aan.

Onze Philips televisie, die ik in 1995 nieuw heb gekocht en op z’n minst net zo diep als breed is, fungeert tegenwoordig als scherm waarop Nelleke en ik zo nu en dan een eigen DVD bekijken. Vanaf het moment dat ik stopte met TV kijken heb ik de TV nooit één seconde gemist. Ik ben blij dat ik niet meer geconfronteerd word met dat nutteloze en eindeloze geouwehoer over helemaal niks in nieuws- en praatprogramma’s. De niet aflatende stroom stompzinnige reclameboodschappen. De reality-programma’s. Als kind las ik heel veel, dat doe ik nu weer. Ik hou er ook van dingen te maken. Een nieuwe brievenbus, een kastje voor in de hal. Een andere hobby is tuinieren, vooral ‘s avonds na een dag werken. Lekker met mijn handen in de aarde. Misschien is het ook iets voor jou. Vind je dat je te weinig vrije tijd hebt? Stop een tijdje met televisie kijken. Je weet niet wat je overkomt.

Autorijden

Laat ik eerlijk zijn…, ik ben zo’n automobilist waar soms andere auto’s met knipperende koplampen achter rijden. Op ‘s lands snelwegen rijd ik meestal 100 km/h. Daar zijn meerdere redenen voor. Ik vertrek op tijd waardoor ik geen haast heb. Daarnaast is het beter voor mijn auto. Ook verbruik ik minder brandstof. Waardoor ik geld over hou waar ik andere leuke dingen mee kan doen. En 30 km/h langzamer rijden is ook beter voor de aarde. Niet zo goed als níet autorijden, maar toch veel beter dan autorijden met een hoge snelheid. Er komt nog een groot voordeel bij als je 100 km/h gaat rijden…, je blijft er lekker rustig van. Dit in tegenstelling tot chauffeurs die 130 km/h aan de langzame kant vinden.

Ik verbaas mij geregeld over die snelle rijders die al bumperklevend de voor hun rijdende chauffeurs opzij proberen te duwen. Daar blijft hun hoofd niet rustig van. En de hoofden van mensen waar de bumper van wordt gekleefd al helemaal niet. In wat voor staat zullen die mensen op hun werk of thuis komen? Ik denk dat “opgefokt” het juiste woord is. Ik doe overigens altijd mijn best mijn medeweggebruikers zo weinig mogelijk tot last te zijn, maar het komt soms voor dat de uiterst links rijdende leasevloot van Audi’s, BMW’s en Volvo’s even geduld moet hebben als ik een vrachtwagen inhaal. Want het is per slot van rekening niet mijn verantwoordelijkheid dat degenen die achter mij rijden op tijd op hun werk zijn. Op tijd van huis gaan is, net als te laat vertrekken, een keuze. En die maken ze zelf.

Taoïsme

Ik geloof in vrijheid. Vrijheid van denken en doen. Daarom blijf ik bij voorkeur heel, heel ver uit de buurt van religies en politici. De meeste mensen zijn er zó enorm aan gewend geraakt dat ze dag in dag uit van bovenaf regels opgelegd krijgen dat ze dit normaal zijn gaan vinden. Dat dit zo hoort. Ik vind dit niet normaal. Ik doe niet aan de regels van anderen. Ik denk liever zelf na. In Friesland hebben ze er na de slag bij Warns, die op 26 september 1345 plaatsvond, een fraaie zinsnede aan overgehouden…, “leaver dea as slaef” ofwel “liever dood dan slaaf.”

Taoïsme

Dat is natuurlijk enigszins overtrokken om als voorbeeld voor dit verhaal te gebruiken, maar er zijn door de geschiedenis heen blijkbaar meer mensen die in vrijheid geloofden. Natuurlijk leef ik samen met andere mensen binnen een maatschappij, dus ik zal altijd mijn best doen rekening te houden met anderen. Maar niet op een manier zoals een ander vindt dat ik zou moeten doen. Op mijn eigen manier.

Geen religie voor mij dus. Maar wel Taoïsme. Per toeval begon ik in een tweedehands boekenwinkel eens door een Taoïstisch boek te bladeren en wat ik las pakte mij meteen. Het voelde een beetje als thuiskomen na zo’n lange, saaie, schermenstarende dag op kantoor. Taoïsme is geen religie. Taoïsme is een filosofie over hoe je het leven óók kunt leven. Niet over hoe je het leven móet leven. Er is een groep mensen die Taoïsme als een religie beschouwt. Met tempels, priesters met mijters en alles erop en eraan. Maar dat moeten ze helemaal zelf weten.

Voor mij is de Taoïstische filosofie een bron van inspirerende teksten en leefadviezen die ook in de huidige tijd uitstekend toepasbaar zijn. Die je zelf in je eentje prima kunt toepassen. Zoals leven in het nu. Genieten van het moment. Niet achter bezit aanrennen. Met weinig tevreden zijn. Dingen laten gebeuren. Accepteren dat dingen gebeuren. Accepteren dat alles eindig is. Genieten van de natuurlijke aard van de dingen en deze niet met alle geweld willen veranderen. Respect voor de natuur en genieten van het feit dat alles wat leeft met elkaar verbonden is. En wellicht de mooiste…, eenvoud. Simpelheid. Bescheidenheid. Geen hoogdraverij. Niet boven een ander willen staan, maar zeker ook niet ónder een ander willen staan.

Wil je meer weten over Taoïsme? Op www.tekensvanleven.nl vind je een interpretatie van de 81 teksten van de Tao Te Tjing, volgens velen het belangrijkste boek over de Taoïstische levensfilosofie. De teksten zijn misschien wat lastig te lezen en te begrijpen. Maar vreest niet…, ze zijn er ook speciaal voor kinderen. Die lees ik zelf ook vaker dan de teksten voor “grote mensen”. Ik kan je ook nog een leuk boek adviseren. Bij Bol.com hebben ze ‘m alleen nog tweedehands. De Tao van Poeh is echt een héél leuk boek om kennis te maken met de principes van het Taoïsme. Veel leesplezier!

Heb je bovenstaande gelezen en vind jij jezelf religieus? Ben je aangesloten bij een religie? Dan wil ik je nog een paar dingen meegeven. Jezus predikte liefde. Als je de ideeën van Jezus gebruikt om je leven te leven dan ben je iemand die mijns inziens enorm veel liefde kan ervaren. Het tegenovergestelde van liefde is angst. Laat jij je de wet voorschrijven door een religie? Laat jij je bang maken door verhalen over hel en verdoemenis? Over geboden en wetten? Over de ondergang van de aarde? Als je een religie volgt leef je vooral in angst. Het tegenovergestelde van de liefde die Jezus deelde. Ik denk weleens dat niets zover van elkaar verwijderd is als Jezus en religie. De Amerikaanse komiek Jim Carrey verzorgde in 2014 een speech op de Maharishi Universiteit voor Management. Hij vertelde tegen 285 studenten uit 54 landen…, “Ga voor vertrouwen. Ga niet voor religie, maar ga voor geloof. Ik geloof niet in hoop. Hoop is een bedelaar. Hoop loopt door het vuur. Geloof springt er overheen”.

Smartphone

Enkele jaren terug heb ik van de één op de andere dag mijn smartphone weggegooid en kocht ik de meest basic Nokia die er te krijgen was. Waarom? Iemand vertelde mij vol trots dat hij een app had geïnstalleerd die hem vertelde wanneer hij de grijze container aan de weg moest zetten. Een intelligent persoon die ik hoog heb zitten. Zo’n app is hartstikke makkelijk natuurlijk, maar het zorgde bij mij even voor kortsluiting. Die container zet je iedere week op exact dezelfde dag aan de weg. Moet je daar elke week aan herinnerd worden? Kun je dan werkelijk waar helemaal niets meer zelf onthouden? Er was toch al kortsluiting, dus ik dacht verder. Moet ik nú weten dat ik een mailtje heb ontvangen? Of is vanavond als ik thuis ben vroeg genoeg. Moet ik nú weten dat iemand zijn kind van één jaar midden in een taart heeft gezet en daar een foto van heeft gemaakt? Of kan ik die foto vanavond ook van mijn tijdlijn verwijderen. Moet ik nú weten wat voor weer ze denken dat het morgen wel of misschien toch niet wordt?

Moet ik nú bereikbaar zijn? Eigenlijk niet. Ben ik onmisbaar? Welnee. Toen ik toentertijd mijn smartphone weggooide was WhatsApp nog niet zo groot als nu. WhatsApp is vandaag de dag heel groot. Ik zie het binnen mijn eigen familie. Op mijn werk. Onderweg. Op elk moment van de dag weet iedereen alles van elkaar. Foto’s van iedere, iets van de normale gang van zaken afwijkende situatie worden direct met elkaar gedeeld. Ik hoef niet te weten dat iemand een paal scheef in de grond heeft geslagen. Ik ben hier. Die paal is niet hier. Als die paal nut voor mij zou hebben zou ik daar wel zijn. Naar mijn werk rijdende zie ik dagelijks tieners op de bus wachten. Ik zie ze met een rug zo krom als een vraagteken naar hun smartphone kijken. En ze missen alles wat er om ze heen gebeurt. Ik heb het moeten leren, maar ik kan nu gelukkig zonder. Ik kan alleen nog maar bellen en gebeld worden. Niet meer geleefd worden door je om aandacht piepende smartphone zorgt ervoor dat je met relatief gemak in het nu kunt leven. Met een rechte rug genieten van wat het leven op je afstuurt. Mijn leven niet meer voor het grootste gedeelte online leven. Maar hier. Waar ik ben.

Tuinieren

Nadat ik een decennium in Heerenveen had gewoond kwam ik in 2006 terecht in het arbeidershuisje waar Nelleke en ik vandaag de dag nog steeds wonen. Ik verhuisde toentertijd van een apartementje naar een vrijstaande woning. Van de stad naar het platteland. Van 30 vierkante meter tuin naar een kleine 900 vierkante meter tuin. Mijn ouders hadden vroeger een héle grote moestuin. Ik heb daar als kind vele uurtjes in geholpen. En dat gaat op één of andere manier toch in je bloed zitten. Sinds ik hier woon besteed ik dan ook het grootste gedeelte van mijn vrije tijd in onze tuin. Als je 20 uur per week op kantoor naar 2 schermen zit te kijken is ‘s avonds in de tuin werken voor mij een absolute must om dingen weer in balans te krijgen. Met je handen in de grond bezig zijn zorgt ervoor dat je veel minder in je hoofd “zit” en meer verbonden raakt met de natuur in je eigen leefomgeving.

Klein geaderd witje op IJzerhard I

Onze tuin bestaat uit siertuintjes, grasveldjes, een sloot van 12 meter breed, diverse kruidentuintjes, een grote moestuin en we hebben een kas van zo’n 12 vierkante meter waar druiven in groeien en waar ik veel plantjes opkweek voordat ze naar buiten gaan. Ik probeer zoveel mogelijk verschillende planten in onze tuin te laten groeien waardoor er als vanzelf een enorme diversiteit aan dieren in onze tuin is te vinden. Als je een tuin wilt hebben die in balans is, is biodiversiteit het toverwoord. Op het moment dat ik dit schrijf moet in 2017 het voorjaar nog beginnen en is het een heerlijke wildernis in onze tuin. Ik ruim in de herfst niets op, ik laat de tuin z’n gang gaan. Een gemiddelde Nederlander die in z’n tuin alles autistisch recht wil hebben zal zich niet op z’n gemak voelen in onze wintertuin, maar de dieren wel. Er liggen overal bloemen en planten te vergaan en overal liggen zaden voor de vogels. Straks in het voorjaar ga ik alles snoeien, versnipperen en hergebruiken als grondbedekker of als ondergrond voor wandelpaadjes in de moestuin.

Mijn site wordt niet gesponsord. Ik ben niet te koop. De linkjes naar buiten die je op mijn site vindt zijn linkjes die ik zelf leuk vind om met je te delen. Dit is ook zo’n link…, www.denieuwetuin.be. Deze site is de webshop van De Nieuwe Tuin, een klein bedrijf waar twee mensen voltijds werken. Op deze site vind je vooral zaden van minder gebruikelijke groentes, kruiden en fruit die je tuin en moestuin een stuk kleurrijker, eenvoudiger en smakelijker maken. De Nieuwe Tuin is een bedrijf waar geen gif wordt gebruikt. Ook chemicaliën en dierlijke meststoffen worden niet toegepast.

Heb je een stukje grond tot je beschikking? Ik kan je van harte aanbevelen je terras te verkleinen door tegels weg te halen waardoor je met planten en bloemen aan de slag kunt. Je kan van jezelf vinden dat je daar geen tijd voor hebt, en wat mij betreft is dat ook prima. Maar ga maar eens ervaren wat het met je lijf doet als je jouw handen ‘s avonds lekker vies gaat maken. Snoei eens een plant of een struik in je tuin. Versnipper het snoeisel. Ga er lekker met je handen doorheen. Verspreid het versnipperde snoeisel op de grond tussen je planten. Kijk hoe dit materiaal na een maand of 3 bijna volledig verdwenen is. Het is omgezet naar nieuwe grond. Verbaas je over die bijzondere natuurlijke processen. En werk lekker rustig in je eigen tempo. Zonder deadlines en zonder druk. Dat komt morgen op kantoor wel weer.

Wabi-sabi

In mijn blog over de wabi-sabi filosofie schreef ik het ook…, als je het hardop uitspreekt denk je waarschijnlijk aan die hele scherpe saus die van mierikswortel wordt gemaakt. Maar wabi-sabi is geen saus, al is het wel een pittig te begrijpen filosofie. Als je op internet naar deze Japanse term zoekt zie je vooral plaatjes van kopjes en borden met scheuren erin en van beschadigde muren. Het gaat voor veel mensen vooral om díngen die niet helemaal puntgaaf meer zijn. Wij mensen mogen nu eenmaal graag in de vorm van dingen denken. Maar wabi-sabi gaat zoveel verder dan beschadigde dingen. Wabi-sabi gaat ook over minder willen. Met minder tevreden zijn. Niet tot in het oneindige perfectie na willen streven. Een stapje terug doen. Accepteren dat niets hetzelfde blijft. Je aanpassen aan de omstandigheden. In tegenstelling wat we geleerd hebben…, de omstandigheden aanpassen aan wat wij willen.

Je uiterlijk verandert, iedere dag word je ouder. Als je dat niet accepteert ga je veel geld uitgeven aan make-up of in mijn ogen veel erger…, face-lifts en het in je huid inspuiten van fillers. En vet wegzuigen, sixpack-implantaten en borstvergrotingen zijn de overtreffende trap. Jezelf accepteren is lang zo duur niet. In onze maatschappij leren we dat ons leven maakbaar is. Tot in detail. Heb je pijn? Dan ga je niet rustiger aan doen, dan slik je een pijnstiller. Kun je het werk op kantoor niet meer aan? Dan ga je door tot je er aan ónderdoor gaat. Stoppen is geen optie totdat je lijf zelf stopt. In 2017 heeft maar liefst vijftien procent van de vrouwen weleens een burn-out gehad. En 9 procent van de mannen. Aldus een artikel in De Volkskrant.

Waarom gaan we door met werken zelfs als we voelen dat het niet meer gaat? Waarom gebruiken we zoveel make-up terwijl we zo mooi zijn? Waarom gooien we een kopje met een scheurtje erin weg terwijl er nog gewoon een heerlijk bakje koffie uit gedronken kan worden? Waarom besteden we zoveel tijd aan het weghalen van het mos tussen de tegels van het terras? Waarom gaan we tegen de aard van de dingen in terwijl méégaan met de aard van de dingen zoveel meer rust geeft? Omdat we dat geleerd hebben te doen. Maar we kunnen dit ook weer afleren. Loslaten en de dingen accepteren zoals ze zijn. Een hele uitdaging. Maar het is de moeite waard.

Het volgen van nieuws

Net als TV kijken volg ik ook al heel lang het nieuws niet meer. Niet op TV, niet op de radio, ik lees geen kranten meer en negeer de alomtegenwoordige nieuwssites op het wereldwijde web. Ik heb daar enkele jaren terug een blog over geschreven. Ik las toentertijd ‘Walden’ van de Amerikaanse schrijver Henry David Thoreau. Hij schreef het boek nadat hij als experiment 2 jaar in de bossen nabij zijn toenmalige verblijfplaats Concord verbleef. In een eenvoudige hut aan de oever van Walden Pond, een meer in de bossen rondom Concord. Onderstaande passage liet mij direct op dat moment anders naar het dagelijkse nieuws kijken. Oftewel helemaal niet meer kijken. Wat het zo bijzonder maakt is dat hij dit schreef in de periode van 1845 tot 1847. En denk er dan eens over na hoe nieuwsverslaafd de mensheid tegenwoordig is geworden.

Ik weet zeker dat ik nooit memorabel nieuws ga lezen in een krant. Als we lezen dat een man beroofd, vermoord of door een ongeluk om het leven is gekomen, dat een huis is verbrand, een schip is gesloopt, een stoomboot ontploft, een koe is overreden door een trein, een dolle hond is gedood of dat er in de winter veel sprinkhanen waren, dan hoeven we dat verder nooit meer te lezen. Eén keer is voldoende. Waarom zou je eenzelfde situatie talloze keren, in talloze variaties moeten herlezen?

Als je elke dag het wereldnieuws volgt, creëer je een wereldbeeld opgebouwd uit angst, uit chaos, verval, oorlog, verkrachting, uitbuiting, werkeloosheid, omvallende financiële instellingen, smeltende poolkappen, woekerpolissen, politiek gewin, oorlog, religie het recht van de sterkste en ga zo maar door. Iedere dag krijg je dezelfde berichten voorgeschoteld. Jaar in, jaar uit. Het is dan ook helemaal niet zo raar dat jouw beeld van de toekomst niet altijd even rooskleurig is. En waarschijnlijk druk ik mij dan nog voorzichtig uit. Maar je kunt een ander beeld van de toekomst voor je zien. Van herstellende natuur, liefde voor elkaar, eenheid, opbouw, delen, genegenheid, minder winst, minder geld, minder spullen, eenvoud, vertrouwen, geloof en plezier. En weet je…, als steeds meer mensen dit toekomstbeeld voor zich zien zal dit ook de daadwerkelijke toekomst worden. Probeer maar eens een week geen nieuws te volgen. En ervaar wat dit met je doet. Ik denk dat het je uitstekend gaat bevallen.

Dingen bezitten

Soms raak je op bijzondere manieren geïnspireerd eens anders tegen dingen aan te kijken. In dit geval letterlijk ‘dingen’. Een veraf wonende vriend stuurde mij ooit uit Scandinavië een vakantiekaart toe. Niet zo eentje met de Noorse fjorden erop, maar eentje met een gekalligrafeerde enzo erop. “Een enzo?” vraag je jezelf nu waarschijnlijk af. Als je eentje ziet denk je waarschijnlijk: “Oh ja…, die heb ik wel eerder gezien.”

Enso..., alles wat je bezit is op weg naar een ander

Een enzo is zo’n fraaie cirkel welke in één beweging op papier is gezet door een beoefenaar van Zen. Ik vond het een prachtig vakantiekaartje, hij hangt nog steeds ingelijst boven mijn beeldscherm. Er staat ook een tekst op. Een tekst waardoor ik anders tegen de dingen aan ging kijken. “Wat je bezit is op weg naar anderen.” En dat is natuurlijk een interessante zin. Want in ons leven lijkt het er vooral op dat we: “Wat anderen hebben moet op weg zijn naar mij” omarmen.

Over het bezitten van dingen heb ik een tijdje terug een blog geschreven. Bezit is namelijk een raar ding. Want over 100 jaar ben jij er niet meer. Dat kun je vreselijk jammer vinden, maar dat kun je beter niet doen. Want je kunt dat niet tegenhouden. De aard van de dingen wint en jouw onderdelen gaan maar een bepaalde tijd mee. Misschien geeft de volgende zin enige troost. Je bent er over 100 jaar niet in je eentje niet meer. Ik ben er namelijk ook niet meer. Maar over 100 jaar zijn veel van jouw dingen er waarschijnlijk nog wel. En als je verder denkt…, bezit je die dingen dan eigenlijk wel? We neigen er naar om veel dingen te willen hebben. Dat is ook wel logisch, je krijgt zo door de dag heen heel veel reclameboodschappen op je afgevuurd. Vanuit het oogpunt van marketing- en reclamemijnheren en mevrouwen ben jij maar voor drie dingen geschikt…, kopen, kopen en kopen. Zeg daar maar eens: “Nee, nee en nee” tegen.

Bij al die bezittingen krijg je er iets helemaal gratis en voor niks bij. Angst. Je wordt bang dat er een deuk in je nieuwe auto komt. Een kras in het scherm van je smartphone. Een gat in je laminaat als je met een vaas rondwandelt. Een rode wijnvlek op je nieuwe bankstel. Je bent bang dat iemand in je woning inbreekt en vervolgens jouw twee-en-een-halve meter grote TV mee gaat nemen. Terwijl je daarnaast al twee TV’s hebt van anderhalve meter. Die laatste angst is overigens goed voor de alarmsysteemfabrikanten. De andere angsten zijn goed voor de verzekeringsmaatschappijen. Maar die angst is niet zo goed voor jou. Als je wat soberder gaat leven wordt je angst ook minder. Wat heb jij liever? Veel bezittingen of minder angst?

Jacobus de Boer - Adema
6 antwoorden
  1. Jeroen zegt:

    Inspirerend! Ik ben via je fotoalbum ‘wabi-sabi’ blijven plakken op je site en ik ben blij dat ik daar de tijd voor heb genomen. Ik werk zelf in een universitair ziekenhuis met revaliderende patiënten en velen kunnen ontzettend veel bijleren van wat je neerpent, ik ga er zeker wat van in de lessen implementeren.

    Groetjes uit België.

    Beantwoorden
    • Jacobus zegt:

      Hej Jeroen! Bedankt voor je reactie en ik vind het erg leuk te lezen dat je uit de tekst wat dingen kunt halen voor verder gebruik. Heel veel succes!

      Beantwoorden
  2. Mirjam zegt:

    Mooi, zoals jij in het leven staat. Wij verhuizen volgende week van stad naar platteland. Kleiner wonen met een moestuin bij het huis. Op zoek naar het eenvoudiger, eerlijker leven, waar jij over schrijft. Fijn om deze behoefte te herkennen bij een ander. Bij mij begon het ook allemaal met de Tao.

    Het ga je goed!

    Beantwoorden
    • Jacobus zegt:

      Hoi Mirjam! Wat leuk dat je hebt gereageerd op mijn verhaal. En wat leuk dat de Tao ook bij jou dingen in gang heeft gezet. Ik wil je heel veel plezier toewensen op het platteland. Over een maandje of anderhalf lekker beginnen in je eigen moestuin…, heerlijk. Geniet van alles!

      Beantwoorden
  3. Janneke Bais - Oelen zegt:

    Heerlijk allemaal, ik word hier helemaal blij van. Het sluit aan op mijn idee en gevoel hoe te leven met de natuur. Mijn tuin is niet zo groot, maar er is veel leven, voedsel en bescherming voor alle dieren die onze tuin bezoeken.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Tekens van leven

    Roeland Schweitzer heeft de 81 teksten van de Tao Te Tjing, één van de drie bronboeken van het Taoïsme, naar eigen inzichten vertaald. Voor zowel volwassenen als kinderen. Ondersteund met prachtige natuurfoto’s van George Burggraaff.

  • De gevangenis genaamd taal

    Een prachtig interview van Patrick Kicken die je gezien zou moeten hebben. Aad Breed over het gebruik van woorden. En over het feit dat jij denkt dat je jouw naam bent. Die je alleen maar door je ouders opgeplakt hebt gekregen.

  • De mens als niet-doener

    De primitieve mens wist niet dat hij een doener was, noch dat er iets gebeurde. Een vertaling van een essay geschreven door Dr. Vijai S. Shankar. Over de mens als niet-doener die denkt dat hij de doener is.

“Alles wat we horen zijn meningen, geen feiten. Alles wat we zien is een perspectief, niet de waarheid…”

“Ervaar. Een kookboek lezen stilt je honger niet, daar heb je voedsel voor nodig…”

“Je kunt beter niets doen dan heel druk bezig zijn met niets…”

“Feiten bestaan niet, alleen interpretaties…”

“Je vrijheid is belangrijker dan geld. Het is beter het soort leven dat je wilt te leven dan meer te verdienen en beperkt te worden. Verkoop je vrijheid nooit…”

“We zijn onze keuzes…”

“Het effect wat je hebt op anderen is het meest waardevolle wat er is…”

“Leven is groei. Als je stopt met groeien ben je zo goed als dood…”

“Het grootste geschenk van een tuin is het herstel van de vijf zintuigen…”

“De dingen waar we van houden vertellen ons wat we zijn…”

“De beste manier om de natuur te beschermen is haar met rust laten…”

“Genoeg hebben is geluk, meer dan genoeg hebben brengt ongeluk…”

“Elke generatie lacht om de oude methodes maar volgt angstvallig de nieuwe…”

“Een wijs man zoekt het in zichzelf, een dwaas zoekt het in anderen…”

“We moeten er eerder naar streven onze begeerten te verminderen dan onze middelen te vergroten…”

“Mensen eren hetgeen binnen het bereik van hun kennis ligt, maar beseffen niet hoe afhankelijk ze zijn van wat er buiten ligt…”

“We denken teveel en voelen te weinig…”

“Mensen zijn vooral bezig met worden in plaats van met zijn…”

“Het is niet belangrijk om beter te worden dan iemand anders, maar om beter te worden dan gisteren…”

“Je wordt geen kampioen door te winnen, maar door anderen te vertellen dat je gewonnen hebt…”

“Iedere keer dat je naar het nieuws kijkt willen ze je laten zien dat de wereld verschrikkelijk is. Geloof ze niet. Het leven is fantastisch!”

“Als je weet wat je waard bent, hoef je geen toneel meer te spelen…”